Hüseyin Nihal Atsız
| Doğum | Hüseyin Nihâl 12 Ocak 1905 ( 1905-01-12 ) Kadıköy , İstanbul , Osmanlı İmparatorluğu |
|---|---|
| Ölüm | 11 Aralık 1975 (70 yaşında) Kadıköy , İstanbul , Türkiye |
| Defin yeri | Karacaahmet Mezarlığı , Üsküdar , İstanbul |
| Takma adlar | Ruh Adam, Selim Pusat, Adsız |
| Meslek | Öğretmen , yazar , romancı , şair |
| Dil | Türkçe |
| Milliyet | Türk |
| Vatandaşlık | Türkiye |
| Eğitim | İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi |
| Dönem | Cumhuriyet Dönemi |
| Konu | Türk tarihi |
| Önemli eser | Bozkurtların Ölümü (1946) Bozkurtlar Diriliyor (1949) Ruh Adam (1972) |
| Evlilikler | Mehpare Hanım (1931–35) Bedriye Atsız (1936–75) |
| Çocuklar | Yağmur Atsız (oğlu) Prof. Dr. Buğra Atsız (oğlu) |
| Akrabalar | Nejdet Sançar (kardeşi) |
Dünyada gerçi olmadı bir şeyde kârımız
Ukbâda belki olsa gerek itibârımız.
Ağyâr gül kopardı dikenden demet demet,
Hâr oldu bağrımızda çiçek yüzlü yârımız.
Yükseldi arşa neşvesi dünun, esâfilin;
Toprakta gizli kaldı bizim âh ü zârımız.
Baş eğmedik edâniye ikbâl ü câh için;
Mâziye, ırka, sancağadır iftihârımız.
Şâd olmamak olur mu, Kızıl Elma semtine
Bir gün dönerse râyet-i âli-tebârımız.
Hiçbir emel gönülde karâr etmiyor bugün,
Ermektedir, şitâya hazin sonbahârımız.
Hakanların dikilmeli Altay’da tuğları,
Varsın cihanda olmayagörsün mezârımız.
Henuz yorum yapilmamis. Ilk yorumu siz yapin!
Yorum yapmak icin giris yapin veya uye olun.